Something more, something big and huge and overpowing.

"Was Terri afraid of boys of her own age? It was not a word she’d have used. Bored maybe, repelled sometimes, amused often. She just couldn’t take sixth-form boys seriously. They wore men’s clothes. They had deep voices and facial hair and their shoulders were broad and their legs were muscular and strong. But inside they were still infantile. They were like puppy dogs. Playful and annoying at the same time. It was so easy to please them. A kiss, a hand on the breast, some heavy breasting and their tails started to wag. But Terri wasn’t interested in just playing. She wanted something more, something big and huge and overpowing.LOVE""

Naar het boek Forget me not van Anne Cassidy

04.02.'11

Deze tekst stond op het doodsprentje van mijn overleden grootvader.
Ik vond het een wondermooie tekst, vooral omdat de tekst zo goed bij hem past. Hij wordt vergeleken met de vogel. En dat was hij ook, maar dan wel dé allermooiste vogel.

'Als een prachtige vogel fladderde je
door het leven.
Trots over de steeds hogere toppen
die je had bereikt;
moedig voor de top die komen zou.
Op belangrijke plaatsen streek je neer
om met je gezin je geluk te delen.
Door de wolken heen zag je steeds de zon,
ook al deden je vleugels erg pijn.
Dank je wel dat we jou leerden kennen,
jij die ons de weg wees en een voorbeeld
blijft voor zovele anderen.'

You always will*

When you lose someone, someone you love.
When they break your heart.
It's the hardest thing you coud ever go through.
And no matter how much time has passed,
it never really goes away.
You may think you're getting better,
but then you get a flashback, or hear a song
that reminds you of a memory, and it hits you
all over again, all at once, like a stab in the chest.
You fall apart, for the hundredth time.
And you feel like you just want to crawl under
a rock and never come out.
You love this person with all of your heart.
Even though you know you shouldn't.
They hurt you worse than you've ever been hurt.
They stole you happiness.
But yet, you still want them, and only them.
Other people come along and give you chances to move on,
but you know you don't want to
It upsets you that you might be moving on,
because you promised you never would.
And even if they broke all their promises,
you want to keep yours.
On top of that, you're terrified.
Terrified of getting hurt again.
But it's not like it matters anyway,
at the end of the day you're still thinking
about the person who has left you completely broken.
You don't want to miss him anymore,
you don't want to love him anymore.
But you know you always will.

MIJN TALENTEN

Als opdracht voor het vak Nederlands, ben ik via een site teweten gekomen wat mijn ware talenten zijn.
Ik was echt nieuwsgierig naar de resultaten, en uiteindelijk ben ik best tevreden.

Mijn intresse ligt blijkbaar heel open, en is zeer breed. Waardoor ik meerdere wegen op kan gaan. ( Wat natuurlijk super positief is!) Van mijn tweede 'talent' vind ik persoonlijk dat het hélemaal klopt. Er wordt gezegd dat ik me heel goed kan inleven in situaties en ook de gedachten van de mensen. Dat klopt eigenlijk wel, want ik pas me meestal aan bij elke nieuwe situatie. Hierdoord versta ik ook de twijfel, bekommernis en standpunt van de mensen, wat natuurlijk soms dingen kan vergemakkelijken. Er wordt ook gezegd dat ik rekening houd met de mensen en hun omgeving, wat ik eigenlijk ook kan beamen. Want zo is het meestal wel. Af en toe heb ik schrik om neen te zeggen, wat bij mij in het dagelijkse leven vaak voorkomt.

Wat ik dan weer vreemd vind, is dat ze me 'grenzeloos creatief'' noemen. Jammer genoeg klopt er hier niks van. Het zou wel leuk zijn moest ik dat zijn, maar ik ben het dus helemaal niet. Mijn inspiratie om creatieve ideeën laten me vaak in de steek, heel de tijd eigenlijk. Ik ben ook een teamplayer, op 2 manieren dan, sociaal-actieve teamplayer, en een doelgerichte-actieve teamplayer. Bij het eerste vind ik mezelf wel een beetje terug. Stilzitten is niks voor mij en een beroep zoals achter een bureau zitten is echt niks voor mij. Het andere dan, de doelgerichte.. Snap ik dan weer niet zo goed. Want meestal hangt het van mij af in wat voor sitautie. Soms ga ik er wel helemaal voor, de andere keer kan het mij geen moer schelen.

Ook ben ik een cerebrale problem solver. Dit talent vind ik super tof, en ik zie me er zelf wel in. Want ik probeer echt wel steeds naar een oplossing te zoeken. Nu ja, dan niet bij wiskunde, maar wel qua menselijke problemen. Ik zal altijd blijven doordenken. Hierdoor vind ik misschien wel een job, want het geeft me een goed gevoel als ik weet dat de persoon in kwestie weer even gelukkig is, door een probleem dat werd opgelost.


Ik ben echt blij over de talenten die ze me toeschreven. Eindelijk eens een test die kopt!

ITHAKA

Onlangs bezochten we in het St. Pietersziekenhuis en VELO, het ITHAKAfestival. De bedoeling hiervan was om het gebouw nieuw leven in te blazen. Er werden overal kustwerken geplaatst op een speciale manier. Je voelde echt wel de nostalgie bij het binnenkomen van elke ruimte. Ook al sprak het je niet echt aan, het deed toch iets met me.

De beste eerste indruk heb ik gehad bij het schilderij van Geert Koekoeckx . Hij heeft eigenlijk 3 schilderijen gemaakt, ze intresseren me alle 3 even veel & ze spraken me echt aan. Ik vond dat hij de kleuren zeer mooi had gecombineerd. En op elk plaatsje van het witte schilderdoek was er wel iets nieuws te bespeuren. Telkens opnieuw een nieuw vleugje magie bij het opendoen van je ogen. Uiteindelijk vond ik het ook best een bizar schilderij. Niet negatief bedoeld, maar ik snapte er eigenlijk niks van. Ik snapte niet wat zijn bedoeling was, ik kreeg er geen gevoel bij. Ik begreep niet waar hij naartoe wou, en toch vind ik het nog steeds een schilderij met een WAW-effect.

Stelling: Schooluniformen moeten afgeschaft worden

We zouden deze stelling in feite meteen moeten toepassen. Ook al zijn er héél veel mensen dat hier tegen zijn en liever in hun blauwe broek en witte t-shirt, elke dag opnieuw naar school willen gaan. Hier zijn een heleboel tegenargumenten om U tegen te zeggen.

Waarom  moeten deze kleren afgeschaft worden? Niet omdat ze lelijk zijn hoor, neen helemaal niet. Want je kan er toch je eigen 'gevoel er in leggen'? Hell no! Zo'n uniformen moeten écht wel voldoen aan bepaalde eisen. Je rokje zal tot net boven je knieën moeten komen en je lange witte kousen net tot onder je knieën.


Je kan je eigen helemaal niet zijn en je kan jezelf niet uiten. Het kan ook zijn dat je je helemaal niet goed voelt in zo'n kleren. Dat je gewoon liever in jeans, sneakers en losse pull naar school komt, omdat je je zo goed voelt. Of liever helemaal opgetut met killer heels , kort rokje, en een topje. Als jij je zo goed voelt en zo wilt gezien worden is dat goed. Want je kan jezelf zijn. Je voelt je goed in je vel omdat je kleren draagt dat je tof vindt, dat volledig jouw smaak is. Hierdoor wordt je zelfexpressie verstoord. En je zou je niet goed voelen in je vel, dus je zelfbeeld daalt ook. Terwijl dat nét optimaal moet zijn.

Ook zijn uniformen een zware kost. Je moet steeds nieuwe kleren kopen dat in de categorie 'schooluniformen' past en dan nog je kleren voor na school en in het weekend. Er wordt ook beweerd dat het de kloof tussen arm en rijk zal minderen. Maar niets is minder waar. Want de mensen dat het breed genoeg hebben thuis zullen nog steeds hun kleren gaan halen in de allerduurste winkelketens, en de mensen dat het met iets minder moeten doen zullen de afgedankte kleren krijgen van hun oudere broers en zussen. Je zal nog steeds de verschillende groepjes van mensen op de speelplaats zien staan. Het enige verschil is dat de leerlingen allemaal dezelfde kleur dragen. Voor de rest zal het niks veranderen.


Het zal ook het pesten niet tegenhouden. Want zoals ik al net vermeldde, kleren kunnen wel een oorzaak zijn, maar nooit de oorzaak van pesten. Het kind kan gepest worden door de situatie thuis, schoolprestaties of wegens gedrag. Maar het zal nooit beginnen met de kleding zelf.


Ook denken enkele mensen zo: Ja, maar door een schooluniform toon je geen respect aan de school of tegenover leerkrachten. Dat, als men alle leerlingen in dezelfde kleur zouden stoppen, meer respect zou kweken tegenover de leerkrachten. Maar, tonen we dan écht respect hierdoor? Volgens mij wordt respect op een andere manier geuit. Men laat tonen dat we respect hebben voor iemand door enkel en alleen al ons gedrag aan te passen. Door de waarden en de normen te aanvaarden & de afspraken na te leven. Het respect zal dan ook heus niet groeien als we de leerlingen in dezelfde kleur naar school laten komen.

Dus van mijn part behouden wij, de leerlingen gewoon onze kleren. Dan kunnen we lekker onszelf zijn en hebben we ook een beetje minder kosten. Leve wij & ons zelfbeeld dat we creëren!

Zuid Afrikaans gedicht vertaald.

De eerste mededeling die men leert,
voordat je drie jaar oud bent,  is levenslang genoeg  

om de acute nood te formuleren
zoals: ik heb honger ... hou van je ... ben moe ...

Plots uit de zoete ontmoeting weggerukt
heeft ze een nieuwe samenkomst ontdekt
om over en over, dom van geluk,
toereikend te leggen: u en ik ....
 

Een maand daarna - want tijd brengt raad - 

behandelen hun naadloos diggeweefde zin,
de voegwoorden van kunstig verweer
zoals: daarentegen ... ondanks .... desnietemin ...