You always will*

When you lose someone, someone you love.
When they break your heart.
It's the hardest thing you coud ever go through.
And no matter how much time has passed,
it never really goes away.
You may think you're getting better,
but then you get a flashback, or hear a song
that reminds you of a memory, and it hits you
all over again, all at once, like a stab in the chest.
You fall apart, for the hundredth time.
And you feel like you just want to crawl under
a rock and never come out.
You love this person with all of your heart.
Even though you know you shouldn't.
They hurt you worse than you've ever been hurt.
They stole you happiness.
But yet, you still want them, and only them.
Other people come along and give you chances to move on,
but you know you don't want to
It upsets you that you might be moving on,
because you promised you never would.
And even if they broke all their promises,
you want to keep yours.
On top of that, you're terrified.
Terrified of getting hurt again.
But it's not like it matters anyway,
at the end of the day you're still thinking
about the person who has left you completely broken.
You don't want to miss him anymore,
you don't want to love him anymore.
But you know you always will.

MIJN TALENTEN

Als opdracht voor het vak Nederlands, ben ik via een site teweten gekomen wat mijn ware talenten zijn.
Ik was echt nieuwsgierig naar de resultaten, en uiteindelijk ben ik best tevreden.

Mijn intresse ligt blijkbaar heel open, en is zeer breed. Waardoor ik meerdere wegen op kan gaan. ( Wat natuurlijk super positief is!) Van mijn tweede 'talent' vind ik persoonlijk dat het hélemaal klopt. Er wordt gezegd dat ik me heel goed kan inleven in situaties en ook de gedachten van de mensen. Dat klopt eigenlijk wel, want ik pas me meestal aan bij elke nieuwe situatie. Hierdoord versta ik ook de twijfel, bekommernis en standpunt van de mensen, wat natuurlijk soms dingen kan vergemakkelijken. Er wordt ook gezegd dat ik rekening houd met de mensen en hun omgeving, wat ik eigenlijk ook kan beamen. Want zo is het meestal wel. Af en toe heb ik schrik om neen te zeggen, wat bij mij in het dagelijkse leven vaak voorkomt.

Wat ik dan weer vreemd vind, is dat ze me 'grenzeloos creatief'' noemen. Jammer genoeg klopt er hier niks van. Het zou wel leuk zijn moest ik dat zijn, maar ik ben het dus helemaal niet. Mijn inspiratie om creatieve ideeën laten me vaak in de steek, heel de tijd eigenlijk. Ik ben ook een teamplayer, op 2 manieren dan, sociaal-actieve teamplayer, en een doelgerichte-actieve teamplayer. Bij het eerste vind ik mezelf wel een beetje terug. Stilzitten is niks voor mij en een beroep zoals achter een bureau zitten is echt niks voor mij. Het andere dan, de doelgerichte.. Snap ik dan weer niet zo goed. Want meestal hangt het van mij af in wat voor sitautie. Soms ga ik er wel helemaal voor, de andere keer kan het mij geen moer schelen.

Ook ben ik een cerebrale problem solver. Dit talent vind ik super tof, en ik zie me er zelf wel in. Want ik probeer echt wel steeds naar een oplossing te zoeken. Nu ja, dan niet bij wiskunde, maar wel qua menselijke problemen. Ik zal altijd blijven doordenken. Hierdoor vind ik misschien wel een job, want het geeft me een goed gevoel als ik weet dat de persoon in kwestie weer even gelukkig is, door een probleem dat werd opgelost.


Ik ben echt blij over de talenten die ze me toeschreven. Eindelijk eens een test die kopt!

ITHAKA

Onlangs bezochten we in het St. Pietersziekenhuis en VELO, het ITHAKAfestival. De bedoeling hiervan was om het gebouw nieuw leven in te blazen. Er werden overal kustwerken geplaatst op een speciale manier. Je voelde echt wel de nostalgie bij het binnenkomen van elke ruimte. Ook al sprak het je niet echt aan, het deed toch iets met me.

De beste eerste indruk heb ik gehad bij het schilderij van Geert Koekoeckx . Hij heeft eigenlijk 3 schilderijen gemaakt, ze intresseren me alle 3 even veel & ze spraken me echt aan. Ik vond dat hij de kleuren zeer mooi had gecombineerd. En op elk plaatsje van het witte schilderdoek was er wel iets nieuws te bespeuren. Telkens opnieuw een nieuw vleugje magie bij het opendoen van je ogen. Uiteindelijk vond ik het ook best een bizar schilderij. Niet negatief bedoeld, maar ik snapte er eigenlijk niks van. Ik snapte niet wat zijn bedoeling was, ik kreeg er geen gevoel bij. Ik begreep niet waar hij naartoe wou, en toch vind ik het nog steeds een schilderij met een WAW-effect.

Stelling: Schooluniformen moeten afgeschaft worden

We zouden deze stelling in feite meteen moeten toepassen. Ook al zijn er héél veel mensen dat hier tegen zijn en liever in hun blauwe broek en witte t-shirt, elke dag opnieuw naar school willen gaan. Hier zijn een heleboel tegenargumenten om U tegen te zeggen.

Waarom  moeten deze kleren afgeschaft worden? Niet omdat ze lelijk zijn hoor, neen helemaal niet. Want je kan er toch je eigen 'gevoel er in leggen'? Hell no! Zo'n uniformen moeten écht wel voldoen aan bepaalde eisen. Je rokje zal tot net boven je knieën moeten komen en je lange witte kousen net tot onder je knieën.


Je kan je eigen helemaal niet zijn en je kan jezelf niet uiten. Het kan ook zijn dat je je helemaal niet goed voelt in zo'n kleren. Dat je gewoon liever in jeans, sneakers en losse pull naar school komt, omdat je je zo goed voelt. Of liever helemaal opgetut met killer heels , kort rokje, en een topje. Als jij je zo goed voelt en zo wilt gezien worden is dat goed. Want je kan jezelf zijn. Je voelt je goed in je vel omdat je kleren draagt dat je tof vindt, dat volledig jouw smaak is. Hierdoor wordt je zelfexpressie verstoord. En je zou je niet goed voelen in je vel, dus je zelfbeeld daalt ook. Terwijl dat nét optimaal moet zijn.

Ook zijn uniformen een zware kost. Je moet steeds nieuwe kleren kopen dat in de categorie 'schooluniformen' past en dan nog je kleren voor na school en in het weekend. Er wordt ook beweerd dat het de kloof tussen arm en rijk zal minderen. Maar niets is minder waar. Want de mensen dat het breed genoeg hebben thuis zullen nog steeds hun kleren gaan halen in de allerduurste winkelketens, en de mensen dat het met iets minder moeten doen zullen de afgedankte kleren krijgen van hun oudere broers en zussen. Je zal nog steeds de verschillende groepjes van mensen op de speelplaats zien staan. Het enige verschil is dat de leerlingen allemaal dezelfde kleur dragen. Voor de rest zal het niks veranderen.


Het zal ook het pesten niet tegenhouden. Want zoals ik al net vermeldde, kleren kunnen wel een oorzaak zijn, maar nooit de oorzaak van pesten. Het kind kan gepest worden door de situatie thuis, schoolprestaties of wegens gedrag. Maar het zal nooit beginnen met de kleding zelf.


Ook denken enkele mensen zo: Ja, maar door een schooluniform toon je geen respect aan de school of tegenover leerkrachten. Dat, als men alle leerlingen in dezelfde kleur zouden stoppen, meer respect zou kweken tegenover de leerkrachten. Maar, tonen we dan écht respect hierdoor? Volgens mij wordt respect op een andere manier geuit. Men laat tonen dat we respect hebben voor iemand door enkel en alleen al ons gedrag aan te passen. Door de waarden en de normen te aanvaarden & de afspraken na te leven. Het respect zal dan ook heus niet groeien als we de leerlingen in dezelfde kleur naar school laten komen.

Dus van mijn part behouden wij, de leerlingen gewoon onze kleren. Dan kunnen we lekker onszelf zijn en hebben we ook een beetje minder kosten. Leve wij & ons zelfbeeld dat we creëren!

Zuid Afrikaans gedicht vertaald.

De eerste mededeling die men leert,
voordat je drie jaar oud bent,  is levenslang genoeg  

om de acute nood te formuleren
zoals: ik heb honger ... hou van je ... ben moe ...

Plots uit de zoete ontmoeting weggerukt
heeft ze een nieuwe samenkomst ontdekt
om over en over, dom van geluk,
toereikend te leggen: u en ik ....
 

Een maand daarna - want tijd brengt raad - 

behandelen hun naadloos diggeweefde zin,
de voegwoorden van kunstig verweer
zoals: daarentegen ... ondanks .... desnietemin ...

STEP UP 3'

'Born from a boombox'

Step up 3 is een heuze dansfilm, pure sensatie.

Eigenlijk  moet je de vorige films niet gezien hebben om deze te kunnen volgen. Het is misschien wel makkelijker om de personages te onthouden, maar de hoofdrolspelers, zijn toch steeds andere mensen. Ik heb de 3 dvd's bij mij thuis liggen & ze zijn voor mij de beste films die ik ooit heb gezien. Persoonlijke smaak natuurlijk, misschien omdat ikzelf vroeger danste en er nog steeds naar verlang dit weer te kunnen doen. Back to step up !

Step up 3 is vooral zo mooi door de techniek en het gevoel dat ze in de dans d weerleggen. Ook de acteerprestaties zijn natuurlijk waanzinnig. Het zijn 3 totaal verschillende verhalen. Bij de laatste gaat het echt om de 'World Jam Batlle'. Deze Battle moeten The Pirates echt winnen, om hun huur te kunnen betalen. Luke, kapitein van deze crew is zeer begaan met zijn 'people' en leeft voor hen. Like a family. Luke leert in zijn eigen ondergrondse 'dicotheek' Nathalie kennen. Ze beleven alle 2 een prachtige romance, samen met de McFlurry van de McDonalds. ( Deze zal je snappen als je de film hebt bekeken.) Ook Moose komt voor in de film (speelde ook mee in de 2de film). Hij is werkelijk dé danssensatie en door hem winnen the Pirates. Voor Moose is dit een droom dat uitkomt, want eigenlijk was hij naar NYC gegaan samen met Camille( ook 2de film), om er te gaan studeren. Ook Camille wordt opgenomen in the crew en beleven een heerlijk liefdesavontuur. Net een paar dagen voor de Finale van de Batlle Jam, ontdekt Luke dat Nathalie de broer is van 'The Samoerai'. Deze zijn de grootste vijanden van The Pirates en zij staan dan, -zoals verwacht- recht tegenover elkaar in de finale. Luke en Nathalie hebben geen contact meer door het incident dat plaatsvondt. Maar natuurlijk komt alles weer tot een happy end en vertrekken ze samen naar Californië.

THE LAST SONG

Hmm.. Eigenlijk kijk ik niet zo vaak naar films, ik ben er niet echt voor. Allemaal maar 'gezever' vind ik meestal, want je probeert altijd , op de een of andere manier, te vergelijken met jouw leven. [ Drama-romkoms etc. ] Wat jouw dan helemaal van slag maakt omdat je er uiteindelijk ook niks meer van zal snappen.
Maar vandaag, door dit rotweer dacht ik bij mezelf: ' Ik huur gewoon eens een filmpje'. Waarbij men keuze viel bij 'the last song'.  Ja, ik weet het, die Disney-ster Miley Cyrus speelt er in mee. Ik ben ook niet echt 'into her'. Maar toch heeft ze me doen huilen. Ik dacht ook eerst, oh jee, dit wordt zo een film a la 'camp rock'. Maar helemaal niet! Het is een film dat super gemakkelijk te volgen is en uiteindelijk nog aangrijpend ook. Ronnie en haar broertje moeten een zomer doorbrengen bij hun vader. Hun ouders zijn gescheiden en Ronnie (de rol die Cyrus vervult) is nogal een moeilijke puber. Sinds de scheiding van haar ouders stopte ze met piano spelen. Ook al was ze zo goed dat ze naar Juilliard mocht gaan. Ze wou niet meer. Ze had dan ook totaal geen zin in de zomer, maar uiteindelijk leert ze er een jongen kennen met zelfde intresses, Will. Ze vormen een hecht duo, gaan door heel wat ups and downs, Will houdt Ronnie zelfs recht terwijl ze te horen krijgt dat haar papa lijdt aan kanker. Ronnie voelde zich zo slecht omdat ze al zo lang niet meer met hem sprak. Dus wou ze een band kweken. Het mooiste aan de film is dat, de papa echt wel mooie wijze woorden zegt. Heel de film door werkt hij aan een liedje, want hij is zelf verzot op muziek, dat was dan ook de enige passie die hij en zijn dochter deelden. Maar zelf kan hij het liedje niet afmaken door een aangrijpende gebeurtenis. (SPANNEEEEEND!) Daardoor maakt Ronnie zelf het liedje af. Het liedje wordt vervolgens nog een laatste keer gespeeld.
De maker van deze film was ook die van 'The notebook, A walk to remember' en nog meerdere zo een films. Het is echt een mooie film!